WLC 1 boekt verdiende overwinning op DSC Delft 1
Zoals u twee weken geleden kon lezen, leed WLC 1 in de eerste ronde een nederlaag met perspectief. Er werd weliswaar met 7.5-2.5 vrij ruim verloren van het op papier veel sterkere DD 1, maar het was zeker geen walk-over. Dat gevoel werd meegenomen naar de tweede wedstrijd van het seizoen, gisteren tegen DSC Delft 1. Er is weer heel veel mooie analyse en schaakfragmenten geproduceerd door onze spelers, dus ik zal u dit keer niet met een uitgebreide introductie vervelen. Wel nog even de opstellingen:

Bord 3: Yasin Sari – Chiel Koster
Chiel had niet helemaal zijn dag helaas. Al vroeg was hij geconfronteerd met een opening waarvan hij de nuances niet helemaal lekker aanvoelde, en onder de vroege positionele druk ging hij in de fout. Er was eigenlijk meteen geen perspectief meer om door te spelen:Â 0-1.
Bord 9: Richard Oranje – Thomas Kools
Uw verslaggever speelde zelf tegen Richard Oranje op de opening na een best fatsoenlijke partij. Hieronder staan wat woorden over mijn partij, aangevuld met wat zetten:
Bij een 1-1 stand werd het even wat rustiger achter de borden. Of hoewel, er gebeurde schaaktechnisch meer dan genoeg, waaronder een kunstwerkje van Herman aan bord 2:
Bord 2: Herman Grooten – Joost van Ruitenburg
“Voor deze wedstrijd had ik mij voorgenomen om eens wat meer van mij af te bijten dan ik de laatste jaren doe. Om een het aangename met het nuttige te combineren (lees: aan de conditie te werken!) had ik besloten vanwege het mooie weer eens de fiets vanuit onze woonplaats Waalre te nemen richting De Hoeksteen. Ik ben niet zo’n fietser, dus de 40 minuten die Google maps aangaf om daar te geraken, werden 55 minuten, maar omdat ik ruim op tijd was vertrokken, lukte het mij om er op tijd te zijn. Guus had me mijn geliefde witkleur gegeven en dus ging ik er eens goed voor zitten. Zeker toen ik zag dat Fidemeester Joost van Ruitenburg tegenover mij aan het bord verscheen.
Tegen hem heb ik misschien wel één van mijn beste partijen ooit gespeeld. Dit jaar heb ik – volgens afspraak – een boek bij New in Chess ingeleverd over strategie. Om de doelgroepn van clubschakers vanaf 1800 te bedienen had ik het plan opgevat om als hoofdthema het stukkenspel in relatie tot pionnenstructuren eens voor het voetlicht te brengen. In veel partijen van spelers die ik trainde (ook in groepen) viel me op dat de meeste mensen worstelen met hoe de stukken moeten samenwerken. Dat begint eigenlijk al in de opening en in het vroege middenspel. Ik heb in zo’n 25 jaar een leuke verzameling aangelegd van partijen waarin een speler zijn ontwikkeling verwaarloost en daarvoor soms hard gestraft wordt. Bij het bestuderen van veel partijen van Magnus Carlsen viel me op hoe fantastisch zijn stukkenspel is ten opzichte van de meeste tegenstanders.
U voelt hem al aankomen: de partij tegen Joost van Ruitenburg in 2008 laat zien hoe wit in de problemen raakt door (te) veel pionzetten te spelen en aan het eind heeft hij zijn loper op f1 en toren op h1 niet in het spel kunnen brengen. Dat ik in deze externe partij voor WLC, tegen nota bene dezelfde tegenstander, maar nu met de andere kleur, hetzelfde kunstje nogmaal mocht herhalen, had ik van te voren ook niet kunnen voorzien. Aan het eind staan de toren op a8 en het paard op b8 nog altijd op hun uitgangsvelden en hebben dus niet aan de strijd kunnen deelnemen. Ondanks deze pijnlijke nederlaag, bleef deze sympathieke tegenstander erg sportief door zichte laten matzetten en hadden we na afloop een erg leuke analysesessie! Dit was de stelling net na de opening. [#] Deze stelling had ik ook op het bord Jan Timman in een KNSB-wedstrijd voor Stukkenjagers tegen Wageningen. Dat werd een zeer onderhoudende partij waarin ik op zet 16 verzuimde een stuk te winnen (we maakten allebei dezelfde visualisatie fout) en uiteindelijk naar een door Timman zeer creatief gespeelde partij ten onder ging.”
Wat een spektakel daar aan bord 2, er zijn ergere dingen om op zaterdagmiddag mee bezig te zijn. Ondertussen had Freek aan bord 4 Matthieu Freeke van het bord getimmerd, profiterend van het gebrek aan beschutting van de zwarte koning, waardoor we in de luxepositie zaten dat we 3-1 voorstonden. We kwamen nog een stapje dichterbij dankzij een knappe overwinning aan het topbord:
Bord 1: Joost Michielsen – Wiebe Cnossen
“Hier zou ik graag 0-0-0 doen, maar helaas: de toren is al eens op c8 geweest. Daarom Dh7. Nu kan wit naar een minder eindspel vluchten, maar dat had hij geen zin in, maar na 27.Df6 0-0 moest hij toegeven dat rokeren aan DIE kant nog wel mocht”

4-1! Dat begint zo nog eens wat te worden, helaas had in de tussentijd Mark de witte vlag moeten hijsen nadat het in de opening al niet helemaal lekker liep:
Bord 10: Mark Huizer – Richard Ammerlaan
‘Het was een dag met plussen en minnen. De plussen natuurlijk de overwinning van het team en het feit dat ik ook na afloop van de wedstrijden nog heel sterk was in het stukken-in-de-doos-gebeuren. De minnen waren te vinden in het feit dat je je ongeveer naar de WC moest worstelen en in het feit dat je lang nadenkt en dan nog na 13 zetten in de onderstaande dramatische flamoesstelling verzeild bent geraakt met wit. Volstrekt kansloos ondergrensoverschrijdend gedrag in de opening, en hier is het al een kwestie van hopen dat er nog een keer even zwakke zetten van zwart komen. Eenvoudige samenvatting: die kwamen niet, daar is de zwarte stelling te eenvoudig te goed voor.
In de woorden van de wijze Luciano Valente gesproken: “Het mag gewoon niet gebeuren. Hier moeten we zeker mee aan de slag. Ik weet niet of we nog zoekende zijn, maar het is duidelijk dat het beter moet.”‘

Zelfs de onvolprezen Frank Demouge schoot niet alle ballen erin! Bij 4-2 was onze captain al een tijdje bezig zijn dameeindspel met ongelijke lopers en een pion meer om te zetten in een heel punt, of dat is gelukt:
Bord 5: Guus Bollen – Gert Legemaat
Bij 4.5-2.5 waren alleen Robert, Rudy en Jarich nog bezig. Robert stond beter, terwijl Jarich en Rudy probeerden nog een halfje uit hun in dat stadium lastige stellingen te peuren. Robert wist uiteindelijk zijn onfortuinlijke tegenstander onder de voet te lopen:
Bord 8: Robert Klomp – Kim Meulenbroek
Daarmee waren de matchpunten binnen:Â 5.5-2.5. Ondertussen pakten de donderwolken zich wel een beetje samen boven de stellingen die nog overwaren, zo ook bij Rudy:
Bord 7: Erik Both – Rudy Simons
Dan ten slotte Jarich, die bij 5.5-3.5 nog een heroische last-stand aan het houden was in zijn moeilijke dame-paard-eindspel:
Bord 5: Kaan Ozcan – Jarich Haitjema
Waarmee de eindstand op 5.5-4.5 werd bepaald. Als ik naar het matchverloop kijk is er ook niks aan gestolen, en laat het maar weer eens zien dat dit WLC 1 in de eerste klasse prima mee kan draaien. De eerste stap naar handhaving is in ieder geval gezet, over vier weken wacht de volgende test: uit tegen UVS 1. Tot dan! Laat ik u nog achter met de leuke foto’s die zijn gemaakt doo de huisfotografe van dienst, die een indruk geven van de schaakstrijd die in De Hoeksteen werd geleverd:













