Verslag WLC 3: Falen is geen optie
Na een paar maanden geen zaterdagcompetitie gespeeld te hebben was WLC 3 hongerig om haar eerste overwinning van het seizoen in de wacht te slepen. En aangezien er deze keer geen sneeuw in het eten werd gegooid, mochten we op 7 februari het in onze eigen Hoeksteen opnemen tegen Oisterwijk/Oude Toren Combinatie 1, een recent gefuseerde combinatie. Ondergetekende heeft vorig seizoen nog tegen Oisterwijk gespeeld met WLC 2 (waarvan je het verslag hier kunt lezen). Helaas zijn ze toen gedegradeerd en ook dit seizoen zijn ze een van onze concurrenten in de degradatiestrijd. Zoals vroeger altijd werd gezegd in het programma ROX op Ketnet (voor het eerst op tv in 2010, red.): “Falen is geen optie.” We moesten winnen om kans te maken op handhaving. En dat zonder onze topscorer Bas. Als dat maar goed komt.

De opstelling was als volgt*:

*Cristian Soto Garcia (bord 7) heeft geen rating. Ik heb geen idee waarom netstand dit aangeeft, maar gemiddeld ligt de rating dus ongeveer gelijk.
We beginnen bij Lars, die het Rousseau gambiet, een Jaenisch tegen het Italiaans, tegen kreeg wat weerlegd is. Of hij achter het bord de weerlegging wist te vinden vertelt hij zelf:
Heel knap gedaan, ondanks dat de computer het gambiet haat, is de weerlegging achter het bord vinden een stuk moeilijker. 1-0. Als volgende klaar was Henny, hij had het volgende te zeggen:
Ook Henny was scherp in het afstraffen van een enkele fout van de tegenstander, wat de stand 2-0 maakt.
Even later kwam Leo naar mij toe om te vragen of hij remise mocht accepteren. Dat mocht gezien de stand en hoe de borden er voor stonden. Ik heb eerlijk gezegd niet veel meegekregen van die partij dus ik kan niet anders dan er vanuit gaan dat het van beide kanten enorm solide was. 2½-½.
Toen was het de beurt aan Niels (Nee, ik heb geen psychedelica genomen en dus ook geen out of body experience, ik refereer naar mezelf in de derde persoon voor het gemak van u, de lezer. Geen dank.)
Dat zorgt voor een stand van 3½-½, maar als je dacht dat de winst al binnen was dan zit je er goed naast. De teamleider en menig toeschouwer is een paar jaar ouder geworden tijdens de ontwikkeling van deze wedstrijd.
Allereerst Dannie. Die speelde een koningsgambiet en kwam enorm goed uit de opening, zo leek. Maar het is en blijft het koningsgambiet dus de complexiteit ontkom je niet aan. Ik vermoed dat er iets over het hoofd werd gezien wat helaas resulteerde in een verlies. 3½-1½.
Tobias had zich voorbereid en besloot een nieuwe opening te proberen. Hoe dat ging vertelt hij zelf:
“Vandaag mocht ik spelen tegen Rick van Loy. In de opening besloot ik te kiezen voor een opening die ik nog niet eerder gespeeld heb. Rick toverde hier een variant op het bord die ik na zet 3 al niet meer wist. Chiel had in het verleden wel een zet gezegd die je moet doen die het beste zou zijn. Die besloot ik maar te spelen. Ik was gedurende een tijd best tevreden over mijn stelling tot ik een zet deed waarvan ik wist dat het niet zo goed zou zijn. Het bleek niet zo goed, maar ik wist niet wat ik anders zou moeten doen. Rick offerde hierop een pion. Het was of de pion accepteren of toegeven dat de zet verspilling was. Ik greep de pion en kwam passief te staan. Na wat geworstel verloor ik de pion terug met het loperpaar. Even leek het erop alsof ik nog een pion zou winnen maar alles werd ineens afgeruild en we kwamen in een toreneindspel waar weinig mee te doen was. Hierop besloten we maar dat remise een terechte uitslag was van de partij. Ondertussen stonden we flink voor dus dat halfje bracht ons weer dichterbij om een winst binnen te slepen.”
Dat was zeker een belangrijk halfje, want daarmee was er in ieder geval al 1 matchpunt binnen, 4-2.
En dan nu de chaos. Casper stond gewonnen en Polina stond beter in een eindspel. Waarom is er dan chaos, hoor ik je denken. Nou, daar vertelt Casper zelf over:
Pfieuw, wat een achtbaan was dat, maar hij klaart de klus uiteindelijk wel, wat zorgt voor de eerste teamoverwinning van het seizoen! 5-3.
En dan hebben we nog alleen de partij van Polina te gaan. Zij stond beter, maar nadat ze haar actieve torens had afgeruild tegen zwarts inferieure torens, bleef er een gelijk loper eindspel over, waar opeens de tegenstander de bovenhand had, aangezien Polina’s pionnen op wit, de kleur van de lopers, stonden. Vanaf d1 stond de loper beide flanken te verdedigen, wat uiteindelijk genoeg bleek. 5½-2½. Samen met Casper’s partij was het dus nog even spannend richting het einde, maar eind goed al goed, de eerste overwinning is een feit:

Als we deze lijn door weten te zetten op 7 maart, uit tegen OSV (Oss), dan is handhaving zo goed als zeker. En zo echoën de wijze woorden uit ROX nog altijd voort.
